കെ. എസ്. അബ്ദുള്ളാ സാഹിബ്: കാസർഗോഡിന്റെ മായാത്ത തണൽമരം.
നമ്മളിൽ നിന്ന് വിടവാങ്ങിപ്പോയെങ്കിലും കാസർഗോഡിന്റെ മണ്ണിലും മനസ്സിലും ഇന്നും ജീവിക്കുന്ന ഒരു പുണ്യസാന്നിധ്യമുണ്ട്—ഹാജി കെ. എസ്. അബ്ദുള്ളാ സാഹിബ്. കാസർഗോഡിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം കേരളത്തിലും, കർണാടകയിലെ കൂർഗിലും, തമിഴ്നാട്ടിലും, മഹാരാഷ്ട്രയിലുമൊക്കെയുള്ള അനേകം സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് അത്താണിയായിരുന്നു ആ പുണ്യാത്മാവ്. ജാതിയോ മതമോ നോക്കാതെ, മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി മാത്രം കണ്ട് നെഞ്ചോടു ചേർത്ത ആ മഹാമനസ്കതയെ എങ്ങനെയാണ് വാക്കുകളിൽ ഒതുക്കുക?

മുംബൈയിലെ വിപ്ലവ താരം.. നന്മയുടെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ..
1960-80 കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ബോംബെ നഗരത്തെ (മുംബൈ) തന്റെ വ്യക്തിപ്രഭാവം കൊണ്ട് കീഴടക്കിയ ഒരു സുന്ദരനായ താരം കൂടിയായിരുന്നു അബ്ദുള്ളാ ഭായ്. കറുത്ത കൂളിംഗ് ഗ്ലാസും ധരിച്ച്, ഓപ്പൺ കാറിൽ മുംബൈ നഗരവീഥികളിലൂടെ അദ്ദേഹം കടന്നുപോകുമ്പോൾ ജനങ്ങൾ ആദരവോടെ നോക്കിനിൽക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ആഡംബരങ്ങൾക്കിടയിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ തുടിച്ചിരുന്നത് പാവങ്ങളോടുള്ള കാരുണ്യമായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു ചരിത്രമുണ്ട്. വളരെ പിന്നോക്കാവസ്ഥയിലായിരുന്ന 1976-ൽ, മഹാരാഷ്ട്രയിലെ പിന്നോക്ക കുടുംബങ്ങളിലെ പെൺകുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന ‘പടാവോ ബച്ചാവോ’ (Padao Badio) സംഘടനയുടെ ഭാരവാഹികൾ കെ. എസ്. അബ്ദുള്ളാ സാഹിബിനെ സമീപിച്ചു. ഒട്ടും മടിക്കാതെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “ഈ 101 കുട്ടികളെയും ഞാൻ സ്പോൺസർ ചെയ്യാം, അവരുടെ പഠനച്ചെലവ് ഞാൻ ഏറ്റെടുക്കാം.” അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ വലിയ തീരുമാനം കേട്ട് ആ സംഘടനയുടെ ഭാരവാഹികൾ പോലും അത്ഭുതസ്തബ്ധരായിപ്പോയി. സാഹിബിന്റെ കൈപിടിച്ച് അന്ന് ഉയർന്ന നിലയിലെത്തിയ ആ കുട്ടികൾ ഇന്ന് ലോകത്തിന്റെ വിവിധ കോണുകളിൽ ഗവൺമെന്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥരായും, പൈലറ്റുമാരായും, എയർപോർട്ട് ജീവനക്കാരായും, ഡോക്ടർമാരായും, എൻജിനീയർമാരായും, അക്കൗണ്ടന്റുമാരായും, ആരോഗ്യവകുപ്പിലെ രാജ്യാന്തര വിദഗ്ദ്ധരായും ഉന്നതപദവികളിൽ വിരാജിക്കുന്നു. ഒട്ടനവധി കുട്ടികളുടെ ജീവിതത്തെയാണ് അദ്ദേഹം ഇരുളിൽ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ചുയർത്തിയത്.
എന്നും സുബ്ഹി നമസ്കാരത്തിന് മുമ്പ് മാലിക് ദീനാർ വലിയ ജുമഅത്ത് പള്ളിയിൽ കെ. എസ്. അബ്ദുള്ളാ സാഹിബിന്റെ സാന്നിധ്യമുണ്ടാകുമായിരുന്നു. ആ പുണ്യഭൂമിയിൽ നിന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓരോ ദിവസത്തിന്റെയും തുടക്കം. നമസ്കാരം കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം തളങ്കര കെ.കെ. പുറത്തുള്ള തന്റെ ‘ഹാജറാ ബാഗ്’ എന്ന വസതിയിലേക്ക് മെഴ്സിഡസ് ബെൻസ് കാറിൽ വരുമ്പോൾ, വഴിയോരങ്ങളിൽ നിൽക്കുന്നവരും കടത്തിണ്ണകളിൽ ഇരിക്കുന്നവരും പോലും അറിയാതെ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് ബഹുമാനിക്കുമായിരുന്നു. അത് ആരോ നിർബന്ധിച്ച് ചെയ്യിച്ചതായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ഒരു നാടിന്റെ അഭിമാനമായിരുന്ന, അലങ്കാരമായിരുന്ന ആ വ്യക്തിത്വത്തോടുള്ള ആത്മാർത്ഥമായ ആദരവായിരുന്നു അത്. അങ്ങനെയൊരു മനുഷ്യനെ ബഹുമാനിക്കണമെന്ന് പഴയ തലമുറ നമ്മളെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.
മാലിക് ദിനാർ ആശുപത്രിയുടെ ചരിത്രം ( കെ എസ് അബ്ദുല്ല ഹോസ്പിറ്റൽ )
പ്രയാസപ്പെടുന്നവർക്കും ആരുമില്ലാത്തവർക്കും ആശ്രയമായി മാറിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന് പിന്നിൽ കൃത്യമായ ഒരു ദൃഢനിശ്ചയമുണ്ടായിരുന്നു. ചെറുപ്പകാലത്ത് തളങ്കര റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന് സമീപം ഒരു മത്സ്യത്തൊഴിലാളി റെയിൽവേ ട്രാക്കിൽ കിടന്ന് പ്രസവവേദന കൊണ്ട് പുളയുന്ന ഹൃദയഭേദകമായ കാഴ്ച അദ്ദേഹം കാണാനിടയായി. ആ ദൃശ്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ആഗ്രഹത്തിന് വിത്തുപാകി“എന്റെ നാട്ടിലെ പാവപ്പെട്ട ജനങ്ങൾക്ക് ഉപകാരപ്പെടുന്ന ഒരു ആശുപത്രി ഇവിടെ ഉണ്ടാകണം.” ആ ദൃഢനിശ്ചയത്തിന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ ഫലമാണ് ഇന്ന് നാം കാണുന്ന ‘മാലിക് ദീനാർആശുപത്രി , നിലവിൽ കെ എസ് അബ്ദുല്ല ഹോസ്പിറ്റൽ എന്ന രീതിയിലാണ് ഇപ്പോൾ നാമകരണം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്
തന്റെ പക്കലുണ്ടായിരുന്ന വലിയ സമ്പത്ത് അദ്ദേഹം സ്വന്തം സുഖസൗകര്യങ്ങൾക്കായി മാത്രം മാറ്റിവെച്ചില്ല. പള്ളികൾക്കും, അമ്പലങ്ങൾക്കും, ചർച്ചുകൾക്കും, സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക സംഘടനകൾക്കും, ക്ലബ്ബുകൾക്കും, സഹായം തേടി വരുന്ന വ്യക്തികൾക്കും അദ്ദേഹം ഉദാരമായി ധനസഹായം നൽകി.
പ്രതീക്ഷയോടെ അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ വരുന്നവരുടെ മനസ്സിൽ “എന്റെ ഈ പ്രശ്നത്തിന് ഇവിടെയൊരു പരിഹാരം ലഭിക്കുമോ?” എന്ന ആശങ്ക മാത്രമായിരിക്കും. എന്നാൽ കെ. എസ്. അബ്ദുള്ളാ സാഹിബിനെ കണ്ട് തിരികെ ഇറങ്ങുമ്പോൾ, അവർ പ്രതീക്ഷിച്ചതിനേക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങായിരിക്കും അവരുടെ കൈകളിൽ അദ്ദേഹം വെച്ചുകൊടുക്കുന്ന സഹായം.
ഒരു പള്ളി നിർമ്മാണത്തിന് ധനസഹായം ചോദിച്ച് ആരെങ്കിലും ചെന്നാൽ, “ആയിരമോ രണ്ടായിരമോ കിട്ടിയാൽ വലിയ ആശ്വാസമായി” എന്ന ചിന്തയോടെയായിരിക്കും ചെന്നിട്ടുണ്ടാവുക. എന്നാൽ സാഹിബ് അവരോട് ചോദിക്കുക: “ഈ പള്ളി പൂർണ്ണമായി പണിതുതീർക്കാൻ എത്ര തുക വേണം?” എന്നായിരുന്നു. രണ്ട് ലക്ഷമോ മൂന്ന് ലക്ഷമോ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ, “ആ തുക മുഴുവൻ ഞാൻ തരാം” എന്ന് പറയുന്ന മഹാമനസ്കതയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത്. അന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ അത്തരമൊരു വ്യക്തിത്വം തികച്ചും അത്യപൂർവ്വമായിരുന്നു.
മറ്റൊരു സംഭവം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാരുണ്യത്തിന്റെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നു: ഒരിക്കൽ മംഗളൂരുവിൽ നിന്ന് കാസർഗോട്ടേക്ക് വരുന്ന വഴിയിൽ ഒരു വീടിന് തീപിടിച്ച് ആളുകൾ നിലവിളിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടു. ഉടൻ തന്നെ കാർ നിർത്തി ഇറങ്ങി സാഹചര്യം നേരിട്ട് മനസ്സിലാക്കി. വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ തന്നെ തന്റെ ഡ്രൈവറുടെ കൈവശം ആവശ്യമായ മുഴുവൻ പണവും കൊടുത്തുവിട്ട്, ആ കുടുംബത്തിന് പുതിയൊരു വീട് നിർമ്മിച്ചു നൽകാൻ അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശിച്ചു. ആ കുടുംബം സുരക്ഷിതരാകുന്നതുവരെ അദ്ദേഹം ആ സഹായം തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
തളങ്കരയുടെ സുൽത്താൻ
മാലിക് ദീനാർ പള്ളിയുടെ അമരത്തിരുന്ന് ആത്മീയ നേതൃത്വം നൽകിയ വ്യക്തിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. തളങ്കരയിലെയും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലെയും നിരവധി മഹല്ലുകളുടെയും പള്ളികളുടെയും ഉന്നമനത്തിനായി അദ്ദേഹം സജീവമായി പ്രവർത്തിച്ചു. മാലിക് ദീനാർ പള്ളിയിൽ അദ്ദേഹം ഇരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് മുകളിൽ മറ്റൊരു നേതാവോ പ്രസിഡന്റോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് അദ്ദേഹം അധികാരം കൊണ്ട് പിടിച്ചെടുത്തതല്ല; ജനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന് നെഞ്ചറിഞ്ഞ് നൽകിയ ബഹുമതിയായിരുന്നു. ഇന്ന് കേരളത്തിലെ ഒട്ടേറെ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലും, കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ നിരവധി സ്കൂളുകളിലും, ആരാധനാലയങ്ങളിലും കെ. എസ്. അബ്ദുള്ളാ സാഹിബിന്റെ സ്നേഹസ്പർശമുണ്ട്.
മനുഷ്യസ്നേഹം സ്വന്തം ജീവിതത്തിലൂടെ അനുഭവിപ്പിച്ചു തന്ന് നമ്മളിൽ നിന്ന് വിടവാങ്ങിയ ആ തണൽവൃക്ഷം ഇന്ന് നമ്മോടൊപ്പമില്ലെങ്കിലും, അദ്ദേഹം ജീവിച്ചു കാണിച്ച വിശുദ്ധമായ ജീവിതത്തിന്റെ സുഗന്ധം ഇന്നും ഈ മണ്ണിൽ അവശേഷിക്കുന്നു. സമ്പത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്നതിലല്ല, അത് സമൂഹത്തിന് വേണ്ടി എങ്ങനെ വിനിയോഗിക്കണം എന്നാണ് അദ്ദേഹം നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചത്. സ്നേഹിക്കാനും പങ്കുവെക്കാനുമുള്ള ഒരു നല്ല മനസ്സ് നമ്മളിലുണ്ടെങ്കിൽ ഇനിയും ഒരുപാട് കെ. എസ്. അബ്ദുള്ളമാർ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ജനിക്കും.
ഈ ഓർമ്മവേളയിൽ, സർവ്വശക്തനായ അല്ലാഹു കെ. എസ്. അബ്ദുള്ളാ സാഹിബിന്റെ പരലോകജീവിതം ധന്യമാക്കട്ടെ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഖബർ വിശാലമാക്കുകയും പാപങ്ങൾ പൊറുത്തുനൽകി ജന്നാത്തുൽ ഫിർദൗസ് പ്രധാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യട്ടെ… ആമീൻ.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചരിത്രവും ജീവിതവഴികളും എഴുതിത്തുടങ്ങിയാൽ എത്രയോ ദിവസങ്ങൾ പറഞ്ഞാലും തീരില്ല. കാരണം, അദ്ദേഹം ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായിരുന്നില്ല; അദ്ദേഹം തളങ്കരയുടെ സുൽത്താനും കാസർഗോഡിന്റെ എക്കാലത്തെയും വലിയ അഭിമാനവുമായിരുന്നു.
കെ. എസ്. അബ്ദുള്ളാ സാഹിബ് എന്നും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ജ്വലിച്ചുനിൽക്കും…



